07-11-16 Τελετή παράδοσης-παραλαβής  στο Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

Σήμερα στις 13:00 πραγματοποιήθηκε η τελετή παράδοσης-παραλαβής του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Η απερχόμενη ηγεσία : O υπουργός Νίκος Φίλης , η αναπληρώτρια υπουργός Σία Αναγνωστοπούλου, ο υφυπουργός Θεοδόσης Πελεγρίνης παρέδωσαν στη νέα ηγεσία του υπουργείου, στον υπουργό Κώστα Γαβρόγλου και στους υφυπουργούς Δημήτρη Μπαξεβανάκη και Κωνσταντίνο Ζουράρι.

 

 

07-11-16 Ηλεκτρονική αίτηση μετεγγραφής για τους εισαχθέντες με την κατηγορία των παθήσεων (ποσοστό 5%)

Το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων ενημερώνει τους ενδιαφερόμενους - εισαχθέντες με την κατηγορία των παθήσεων της υπ’ αρ. Φ.151/17897/Β6 (ΦΕΚ 358 Β΄) ΚΥΑ (ποσοστό 5%), ότι μπορούν να υποβάλλουν ηλεκτρονική αίτηση μετεγγραφής από τη Παρασκευή 11 Νοεμβρίου έως και την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2016.

07-11-16 Ομιλία της Σίας Αναγνωστοπούλου στην τελετή παράδοσης-παραλαβής στο Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

Γεια σας κι από μένα, θα είμαι πολύ σύντομη μην ανησυχείτε αλλά επειδή θεωρώ ότι πρέπει όταν αποχωρεί ένα υπουργός να κάνει δημόσιο απολογισμό, είμαι υποχρεωμένη να το κάνω, παρά το γεγονός, ότι μετά τους δύο υπουργούς είναι λίγο δύσκολο να μιλήσει κι ένας τρίτος αναπληρωτής. Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας ότι η μόνη στρατηγική που είχα όταν ο Πρωθυπουργός με τίμησε με αυτή τη θέση ήταν η δημόσια δωρεάν Παιδεία, στρατηγική αξιακή θέση του ΣΥΡΙΖΑ και της Κυβέρνησης.

Σε αυτό το πλαίσιο αντί για την αλλαγή του dna των Πανεπιστημίων εγώ δήλωνα ένα πράγμα και είχα ένα στόχο. Κατ αρχάς την αιμοδοσία στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Θα ξέρετε οι περισσότεροι τις χίλιες θέσεις μελών ΔΕΠ, τις Υποτροφίες και απ’ αυτή τη θέση, θέλω να ευχαριστήσω τον Κυριάκο Αθανασίου, τον Πρόεδρο του ΙΚΥ ο οποίος βοήθησε πάρα πολύ προς αυτή την κατεύθυνση, μια δύσκολη δουλειά, και τον ευχαριστώ πάρα πολύ.

Θέλω να πω ότι δεν μπορείς να κάνεις μία υψηλή πολιτική, να φτιάξεις πάλι τον κόσμο, εάν δεν κρατήσεις τον κόσμο εδώ και κυρίως τους νέους επιστήμονες. Νομίζω ότι σ’ αυτούς τους ελάχιστους μήνες που είχαμε στη διάθεση μας, αυτό το κάναμε. Το δεύτερο είναι ότι το βασικό σημείο της πολιτικής μας ήτανε η εφαρμογή στην πράξη του παραλλήλου προγράμματος που διακήρυξε η Κυβέρνηση με το οποίο δεσμεύτηκε και με το οποίο εκλέχτηκε πέρυσι το Σεπτέμβρη. Πρώτο λοιπόν, ορθολογική κατανομή των πόρων σε συνθήκες πολύ περιορισμένου προϋπολογισμού . Είμαι ευγνώμων στον Ανδρέα Καμπά για την επεξεργασία του για τα πανεπιστημιακά συγγράμματα που κατορθώσαμε να έχουμε, μείωση του προϋπολογισμού κατά 25% δηλαδή 13 με 15 εκατομμύρια και να δώσουμε σε πολύ περισσότερους φοιτητές και σ’ αυτούς με κατατακτήριες εξετάσεις αλλά και του ΕΑΠ, να δώσουμε συγγράμματα δωρεάν και σ΄ αυτούς. Πλήρης απορρόφηση του ΕΣΠΑ.

Να ευχαριστήσω απ’ αυτή τη θέση τον Κωνσταντίνο Νικολόπουλο, τη Χρύσα Τσαγκαρουλάκη, όλους τους υπηρεσιακούς και το Γενικό Γραμματέα που βοήθησαν να γίνει αυτή η απορρόφηση του ΕΣΠΑ και να ανακουφίσουμε πολλές ομάδες του επιστημονικού προσωπικού. Θέλω να πω και θα τα πω στη νέα ηγεσία αν και τα ξέρει ήδη, ότι τελευταία στιγμή καταφέραμε να εξασφαλίσουμε 2.700 υποτροφίες για τους αδύναμους οικονομικά φοιτητές, για να μπορέσουν να σπουδάσουν όλοι όπως και για τους οικονομικά αδυνατούντες να σπουδάσουν φοιτητές. μέσα στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ.

Θέλω να πω για την Ευρωπαϊκή Τράπεζα επενδύσεων, που ολοκληρώνεται επιτέλους κι αυτό το πρόγραμμα που θα δώσει και πάλι ανάσα στα Πανεπιστήμια, νομίζω ότι η υπογραφή θα είναι αρχές Δεκεμβρίου και θέλω να πω και για ένα άλλο θέμα, για το προσφυγικό, τη θερινή Ακαδημία, να ευχαριστήσω τους συνεργάτες που κατόρθωσαν χωρίς σχεδόν καθόλου χρήματα, με συλλογική διαδικασία να φτιάξουνε μια Ακαδημία για τους νέους αυτούς ανθρώπους που πρέπει να ενταχτούν στα Πανεπιστήμια ή στα ΤΕΙ ή οπουδήποτε αλλού. Είχαμε τη χαρά να έρθει προχθές το Συμβούλιο της Ευρώπης εδώ για δημιουργία αυτού του ευρωπαϊκού διαβατηρίου φοίτησης για τους πρόσφυγες, τα κριτήρια δηλαδή που πρέπει να έχουν οι πρόσφυγες.

Ένα άλλο θέμα του παράλληλου προγράμματος ήταν οι μετεγγραφές. Πρώτη φορά στην αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς μέσα σε μία εβδομάδα ολοκληρώθηκαν οι μετεγγραφές, ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση.

Να ευχαριστήσω και πάλι τους συνεργάτες μου αλλά και την Υπηρεσία εδώ του Υπουργείου, με την κυρία Μαρούγκα επικεφαλής, που δώσαμε μία μάχη στην κυριολεξία για να εφαρμοστεί η διαλειτουργικότητα, ίσως, κυρία Μαρούγκα για πρώτη φορά στο δικό μας Υπουργείο με μηδέν κόστος. Αυτή η διαλειτουργικότητα θα απαιτούσε ένα εκατομμύριο ευρώ και κατορθώσαμε να την κάνουμε με μηδέν κόστος αλλά με τεράστιο κόπο και κόστος σε ανθρώπινη δουλειά. Σε αυτό το πλαίσιο του παράλληλου προγράμματος εντάσσεται και η πλήρης αναδιάρθρωση του πιο δυναμικού Πανεπιστημίου που είναι το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Απ’ αυτή τη θέση να ευχαριστήσω τον πρόεδρο τον κύριο Καλδάκη, που κατορθώσαμε να κάνουμε βήματα μπροστά και να καταργηθεί αυτή η επαίσχυντη επιλογή των φοιτητών με κλήρωση αλλά και να φανεί και το κοινωνικό πρόσωπο του Πανεπιστημίου. Πρόσφυγες, κρατούμενοι, δικαίωμα στη φοίτηση κατ’ αρχάς απ’ αυτό το Πανεπιστήμιο.

Να κλείσω τέλος μ αυτήν την προσπάθεια που είπα και στην αρχή, όχι να αλλάξει το dna αλλά όταν είσαι σε κρίση, προσπαθείς να κρατήσεις όρθιες τις δομές και τους ανθρώπους, αυτά που εξασφαλίζουν τη συνοχή της κοινωνίας.

Θέλω να πω για τα Μεταπτυχιακά. Δεν έκανα τα τεράστια βήματα στο θεσμικό επίπεδο, προσπάθησα να είμαι πάρα πολύ προσεκτική. Τα Μεταπτυχιακά λοιπόν για μένα είναι, στη βάση της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας, δίδακτρα και ποιος αποφασίζει γι’ αυτά τα δίδακτρα. Όταν στην πολιτική ζωή τους τελευταίους μήνες έχει επικρατήσει αυτή η συζήτηση για το Συμβούλιο της Επικρατείας περί Συνταγματικότητας και όλα αυτά, απορώ γιατί κανένας δεν μιλάει γι’ αυτό όταν το ΣτΕ έχει αποφανθεί ότι κατά παρέκκλιση του Συντάγματος τα δίδακτρα τα αποφασίζει ο αρμόδιος Νομοθέτης δηλαδή ο Υπουργός όχι μόνος του ο καθένας. Στην πράξη στα Μεταπτυχιακά εφαρμόζεται ο ενιαίος χώρος για τον οποίον ο νυν υπουργός έχει προσπαθήσει πάρα πολύ όπως και ο κύριος Λιάκος, η Επιτροπή Εθνικού Διαλόγου κλπ. Θέλω λοιπόν να πω ότι ο ενιαίος χώρος μόνο στην πράξη μπορεί να εφαρμοστεί ….

Κι αν αφήνουμε μία παρακαταθήκη στην Πολιτική Ηγεσία, είναι ότι κατορθώσαμε με πάρα πολύ κόπο να έχουμε κοινωνική ειρήνευση στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ. Δεν είναι εύκολο, γιατί εκεί χτυπάει η καρδιά του πιο νευραλγικού κομματιού της κοινωνίας και αυτού που είναι και το πιο οραματικό κομμάτι. Η κοινωνική ειρήνευση λοιπόν για μας ήτανε πάρα πολύ σημαντική.

Να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τους συνεργάτες μου. Ήταν λίγοι αλλά ήταν εξαιρετικοί. Υποχρεώθηκαν να δουλέψουν στο κόκκινο πάρα πολλές φορές. Να ευχαριστήσω τους διοικητικούς, Διευθυντές και υπαλλήλους για την άψογη συνεργασία που είχαμε, που ήτανε δύσκολη μερικές φορές, γιατί είναι ένα Υπουργείο δύσκολο και πολύπλοκο, ανοιχτό σε όλη την Κοινωνία, την κυρία Διονυσοπούλου, τον κύριο Μάλλιο, την κυρία Μαρούγκα, ζητώ συγνώμη που δεν μπορώ να αναφέρω όλους, να ευχαριστήσω το Γενικό Γραμματέα, να ευχαριστήσω και τον απερχόμενο Υπουργό για τη συνεργασία μας, άλλοτε εύκολη άλλοτε δύσκολη, όπως γίνεται με ανθρώπους που γνωρίζονται πάρα πολλά χρόνια, αγωνίζονται για τα ίδια πράγματα έχουν τους ίδιους αγώνες και μπορεί να διαφέρει καμιά φορά ο τρόπος υλοποίησης.

Κλείνοντας θέλω να πω ένα πράγμα επειδή άκουσα και τον απερχόμενο Υπουργό. Να πω ότι από αυτόν το χώρο από τον οποίο προέρχομαι και στον οποίον ανήκω από τα 18 μου, το ΚΚΕ εσωτερικού με όλες τις αλλαγές που υπέστη αυτός ο χώρος και στη συνέχεια με αυτή τη λαίλαπα του φιλελευθερισμού, αν ο φιλελευθερισμός αντιμάχεται κάτι, αυτό είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ως οντότητα και ο άνθρωπος ως πολίτης. Αυτό που έμαθα εγώ σε όλη μου τη ζωή και στον πολιτικό χώρο που ανήκω από τα 18 μου και με τους ανθρώπους με τους οποίους ήμουν μαζί είναι να πολεμήσουμε για να κρατήσουμε όρθια την έννοια του πολίτη ως οντότητα. Εκεί κρίνονται για μένα οι Αριστεροί και η Αριστερά. Ο άνθρωπος με ισότητα, με ίσες ευκαιρίες, ίση πρόσβαση στην Εκπαίδευση, όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να οραματιστούν κάτι καινούριο και να μπορούν να αποκτήσουν θετικές σκέψεις και για μένα αυτό είναι το σημαντικό.

Και κλείνω με ένα πράγμα. Είμαι ιστορικός και μπορώ να συνδιαλέγομαι ώρες όταν δεν πνίγομαι από την καθημερινότητα με το μεγάλο Χρόνο. Σε όλη μου τη ζωή πολέμησα εναντίον των γκρίζων ζωνών. Πρέπει να υπάρχουν καθαρά πεδία, καθαρές ζώνες. Ήδη από την πρώτη στιγμή που έβαλα το πόδι μου σ αυτό το Υπουργείο έδωσα το στίγμα ότι ως Αριστερή δεν μπορώ τις γκρίζες ζώνες. Σ αυτές τις γκρίζες ζώνες λοιπόν, όπου δημιουργούνται, είτε είναι θέμα Εκκλησίας είτε είναι οποιοδήποτε θέμα όπου ανακατεύονται οι Εξουσίες και δημιουργούνται γκρίζες ζώνες εκεί εγώ θα πολεμήσω και με όλους και όλες που έχουν πολεμήσει τόσα χρόνια.

Ευχαριστώ και καλή επιτυχία

 

 

07-11-16 H ομιλία του υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστα Γαβρόγλου στην τελετή παράδοσης-παραλαβής

 

Καλησπέρα,

Καταλαβαίνετε μετά την ομιλία του Νίκου Φίλη ποιός είναι Υπουργός σε αυτό το Υπουργείο. Και το εννοώ γιατί ενώ μου είναι μία εξαιρετικά δύσκολη μέρα και πολιτικά και συναισθηματικά θεωρώ την τοποθέτηση του Νίκου ως ένα μεγάλο μάθημα δημοκρατίας και στο Υπουργείο μας και για την εκπαίδευση και για την κοινωνία μας. Έτσι πρέπει να γίνονται τα πράγματα.

Θα σταθώ σε μερικά πιο πεζά ζητήματα που θα μας απασχολούν ήδη από αύριο ευχαριστώντας βεβαίως και το εννοώ πολύ την Σία Αναγνωστοπούλου, τον Κώστα Φωτάκη, τον Θεοδόση Πελεγρίνη και βεβαίως τον Κώστα Ζουράρι και τον Δημήτρη Μπαξεβανάκη που ανέλαβαν αυτό το βαρύ έργο. Όπως είπε ο Νίκος Φίλης, επειδή ήμουν μέρος πολλών διεργασιών στο Υπουργείο, χωρίς τον Τάκη Κατσαρό δεν θα καταφέρναμε πολλά πράγματα και βεβαίως χωρίς τον Γιάννη Παντή, τον Γενικό Γραμματέα και τον Γενικό Γραμματέα Νέας Γενιάς, τον Παυσανία Παπαγεωργίου με τους οποίους είχα άψογη συνεργασία. Μία από τις μεγάλες προκλήσεις μας είναι να καταφέρουμε να κατοχυρώσουμε αυτά που κάναμε, μη θεωρούμε ότι είναι δεδομένο. Μη θεωρούμε το ότι τα σχολεία άνοιξαν για πρώτη φορά χωρίς ελλείψεις, βιβλία και όλα τα θέματα που έχουμε συζητήσει, ότι αυτό είναι μία αυτόματη διαδικασία. Και συνήθως η δεύτερη φορά αποδεικνύεται πιο δύσκολη, γι’ αυτό δεν πρέπει να εφησυχάζουμε. Η έμφαση στην ειδική εκπαίδευση είναι απολύτως σαφές ότι θα συνεχιστεί όπως επίσης και η κατοχύρωση και επέκταση του ολοήμερου σχολείου. Αυτά είναι πράγματα που έχουν σχέση με την καθημερινότητα των πολιτών.

Βεβαίως και οι πρωτοβουλίες που πάρθηκαν στην έρευνα στην ανώτατη εκπαίδευση. Θα συνεχίσουμε τον διάλογο με τα πανεπιστήμια και τα μεταπτυχιακά και βεβαίως θα συνεχίσουμε αυτό που ήδη έχει κάνει η αναπληρώτρια Υπουργός, τον τεράστιο αριθμό των υποτροφιών και τους πόρους από το ΕΣΠΑ. Και βεβαίως παρά τις όποιες δυσκολίες και παρά τις όποιες αντιδράσεις ατόμων, που μου είναι πολύ δύσκολο να τους φανταστώ σαν μέλη αυτής της κοινωνίας, θα κάνουμε το πάν για την εκπαίδευση των προσφύγων. Γιατί για εμάς τα προσφυγόπουλα δεν είναι ούτε μουσουλμανάκια ούτε Σύριοι ούτε Ιρακινοί. Ούτε χριστιανοί. Είναι πρωτίστως παιδιά. Και αν αυτό δεν το κατανοήσει η κοινωνία εμείς θα κάνουμε το παν για να το κατανοήσει. Ούτε ένα βήμα πίσω για το θέμα των προσφύγων. Θα ήθελα να θίξω ορισμένα άλλα ζητήματα ένα από τα οποία είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο πλέγμα με τους θεσμούς και τον ΟΟΣΑ. Προσπαθούμε να ακυρώσουμε δεσμεύσεις που πήραν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Δεσμεύσεις που μας έχουν βάλει σε μία εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση και καταφέραμε τη χρονιά που πέρασε να αποδεσμευτούμε από πάρα πολλές από αυτές. Είμαστε λοιπόν σε μία καλή πορεία, πολύ περίπλοκη που εξαρτάται από την ακόμη μεγαλύτερη εικόνα.

Αλλά εδώ υπάρχουν και δύο θέματα, που αν δεν λυθούν ταυτοχρόνως μέσα στο συνολικό αυτό πλαίσιο, δεν θα μπορέσουμε να λύσουμε πολλά μας προβλήματα: το ένα είναι το θέμα των μόνιμων διορισμών και το άλλο είναι η αύξηση των δαπανών για την εκπαίδευση. Πολλές φορές η εμμονή των θεσμών να πάρουμε «πράσινο φως» για αυτά μας βάζει σε άλλες σχέσεις. Είμαστε πέρα από το στάδιο του προβληματισμού. Και βεβαίως θα πω κάτι που το λέμε και δεν θέλω να θεωρηθεί καθόλου τυπικό, ότι σε αυτή τη συγκυρία, τη συγκυρία μίας ρημαγμένης κοινωνίας σε πολλά επίπεδα και των σημαδιών ανάκαμψης στην εκπαίδευση βασιζόμαστε αποκλειστικά στους εκπαιδευτικούς. Όσους νόμους και να περάσουμε αν οι εκπαιδευτικοί της Δημόσιας και Ιδιωτικής Εκπαίδευσης δεν αναλάβουν το βαρύ φορτίο, όχι του έργου τους απλά αλλά της συνειδητοποίησης ότι ασκούν κοινωνικό λειτούργημα και αυτό το λειτούργημα είναι μέσα σε αυτές τις νέες συνθήκες, νομίζω πάλι δεν θα πάμε μακριά.

Στον εθνικό και κοινωνικό διάλογο για την παιδεία γράφτηκαν πολλά λέχθηκαν πολλά. Και είναι πολύ καλό που έγινε αυτό γιατί ένας διάλογος σημαίνει να αναμετρηθούμε με τις ιδέες μας να διαφωνήσουμε, να συμφωνήσουμε, να αξιοποιήσουμε τις παλιές ιδέες, μη θεωρήσουμε ότι είμαστε οι πρώτοι που σκέφτονται ορισμένα πράγματα και έχει τεράστια σημασία να δούμε για ποιες από αυτές τις ιδέες η κοινωνία είναι πιο δεκτική. Αν η κοινωνία δεν είναι δεκτική όπως είπα οι καλύτεροι νόμοι, τα καλύτερα άρθρα δεν πρόκειται να μας πάνε μακριά.

Συνυπολογίζοντας λοιπόν τους προβληματισμούς του Εθνικού και Κοινωνικού διαλόγου για την Παιδεία. Τις πολιτικές και κοινωνικές προτεραιότητες της κυβέρνησής μας. Τις συζητήσεις αλλά και τις δεσμεύσεις μας, γιατί πρέπει να είμαστε πολύ ειλικρινείς, έχουμε δεσμεύσεις με τους θεσμούς και έχουμε δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Άρα συνυπολογίζοντας τις συζητήσεις μας και τις δεσμεύσεις μας με τους θεσμούς και τον ΟΟΣΑ προτιθέμεθα να κινηθούμε προς τρείς κατευθύνσεις. Τυγχάνει να έχουν μέσα τους το τριαδικό σχήμα – δεν ξέρω για πιο λόγο έγινε αυτό- το πρώτο είναι η σύνταξη- και σχεδόν έχει ολοκληρωθεί- ενός τριετούς σχεδίου με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. Έχει πολύ μεγάλη σημασία για ένα θέμα που είναι τόσο περίπλοκο, όπως η παιδεία, η κοινωνία να καταλαβαίνει τις λύσεις με ένα τρόπο απλό. Αλλιώτικα θα μπερδευτούμε όλοι, κανείς δεν θα ξέρει τι του γίνεται.

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία στο τριετές αυτό σχέδιο να υπάρχει και χρονοδιάγραμμα υλοποίησης με βάση το οποίο πρέπει να αξιολογηθούμε και εμείς. Δεν είμαστε υπεράνω αξιολογήσεων. Άρα θα το δημοσιοποιήσουμε σε λίγες μέρες, είναι ένα πράγμα που έχει επεξεργαστεί η προηγούμενη ηγεσία και σε αυτό θα έχουμε πολλά να πούμε.

Το δεύτερο τρίπτυχο είναι ότι πρέπει να δούμε τι κάνουμε με τις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, με τις πανελλήνιες εξετάσεις και τα πρώτα χρόνια στο πανεπιστήμιο. Είναι οι τρεις όψεις του ιδίου προβλήματος και το πρόβλημα εδώ, είναι ότι έχουμε απωλέσει το Λύκειο. Τι είδους κοινωνία είναι η κοινωνία μας που με τις επιλογές που έχει κάνει έχει ακυρώσει τις τελευταίες δύο τάξεις του Λυκείου. Χωρίς καμία ευθύνη των εκπαιδευτικών. Και όταν λέω εκπαιδευτικών δεν εννοώ όλων, όπως όταν λέω πολιτικών, δεν εννοώ όλων και συνεννοούμαστε νομίζω. Αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία να δούμε αυτό το πρόβλημα κατάματα. Θέλουμε να είμαστε μία κοινωνία χωρίς τις δύο τάξεις του Λυκείου; Ας το δούμε. Θέλουμε να είμαστε μία κοινωνία που ταλαιπωρείται η οικογένεια, οι συγγενείς, οι φίλοι γιατί το παιδί θα δώσει εξετάσεις για να μπει στο πανεπιστήμιο; Το παιδί που είναι 18 ετών. Δεν έχει την ευχέρεια ούτε να ερωτευθεί και αν είναι ερωτευμένος και δεν τα πάνε καλά ούτε να τα χαλάσει. Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Δεν θα βγουν αυτά όταν περάσουν δέκα ή δεκαπέντε χρόνια στον χαρακτήρα αυτών των παιδιών; Θέλουμε ως κοινωνία να αναπαραχθεί αυτό το σύστημα; Αν δεν το θέλουμε τότε όλοι μας, εμού συμπεριλαμβανομένου, είμαστε ενώπιος ενωπίω, σοβαρότατων αποφάσεων που πρέπει να παρθούν.

Και το τρίτο θέμα είναι ένα που έχουμε επεξεργαστεί και με την αναπληρώτρια Υπουργό Σια Αναγνωστοπούλου και τον αναπληρωτή Υπουργό Κώστα Φωτάκη: είναι ο ενιαίος χώρος έρευνας και εκπαίδευσης. Φανταστείτε ένα τρίγωνο στην μία ακμή είναι τα πανεπιστήμια στην άλλη είναι τα ΤΕΙ και στην άλλη τα ερευνητικά κέντρα. Οι σχέσεις αυτές πρέπει πια να επαναπροσδιοριστούν, είναι σχέσεις παγωμένες εδώ και πολλές δεκαετίες. Τι θα μας βγάλει αυτό; Μόνο καλά. Όλα αυτά τα λέμε δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να υπάρχει κανένα πρόβλημα με καμία από τις θέσεις των εργαζομένων οπουδήποτε και αν είναι αυτοί οι εργαζόμενοι. Ξέρετε όμως πως όλα όσα σχεδιάζαμε και όλα όσα έκανε η υπάρχουσα ηγεσία απαιτούν αυτό που είναι το πιο δύσκολο σε μία κοινωνία. Αλλαγή νοοτροπιών και τέτοια αλλαγή δεν μπορεί να γίνει αν δεν μιλήσουμε ταυτόχρονα όχι μόνο για τα καλά αλλά και τις παθογένειες μας. Πού θα αλλάξουμε νοοτροπία. Δεν θα υπάρξουν συνταγές για αυτά, δεν υπάρχουν νόμοι και όλα αυτά που σας είπα και όλα αυτά που έγιναν. Γιατί ένα παιδί να μην το στέλνουν στο ολοήμερο σχολείο; Γιατί πρέπει να πάει να μάθει κάτι εκτός σχολείου; Γιατί να μην υπάρχει μία εμπιστοσύνη στα δημόσια σχολεία; Θέλετε να δείτε τις στατιστικές; Αυτό δεν είναι μέτωπο προς τα ιδιωτικά σχολεία, προς θεού. Έχουν εξαιρετικούς εκπαιδευτικούς και πολλά από αυτά εξαιρετικές διοικήσεις, για να είμαστε εντάξει με τις διοικήσεις τους. Αλλά ο εξευτελισμός και η απαξίωση που υπήρξε, για λόγους που όλοι καταλαβαίνουμε, στο δημόσιο σχολείο έχει ουσιαστικά μπολιάσει και την κοινωνία μας. Να λοιπόν μία από τις πολλές αλλαγές της αλλαγής νοοτροπίας.

Και όταν λέμε για αλλαγή νοοτροπιών υπάρχουν και ορισμένες λέξεις, με τους περισσότερους από εσάς γνωριζόμαστε αρκετά έως πολύ καλά, που φοβούμαστε να τις πούμε. Ας μη φοβόμαστε να λέμε τη λέξη αξιολόγηση. Μη φοβόμαστε να λέμε τη λέξη συντεχνία. Αυτό τί σημαίνει, ότι πρέπει να είναι τιμωρητική η αξιολόγηση; Όσο οι συνάδελφοι μας και εγώ θα είμαστε εδώ δεν πρόκειται να γίνουν τέτοιες ανόητες αξιολογήσεις που έχουν ως στόχο τη τιμωρία. Την βελτίωση, ναι. Πρέπει αυτό να το βάλουμε στην κουλτούρα μας επειδή έγιναν στραβά και απίστευτα. Αυτό πρέπει εμείς πρώτοι να το ανανοηματοδοτήσουμε. Και βεβαίως μία κοινωνία στο σύνολο της συντεχνιοποιημένη, τελικά δεν είναι μία κοινωνία δημοκρατική. Τελικά, αν υπάρχει ένα δημοκρατικό αίτημα ταυτόχρονα είναι και ένα αίτημα για να δούμε τι σημαίνουν αυτού του είδους τα πράγματα. Μέσα λοιπόν στη πολύπλευρη κρίση που περνά όχι μόνο η δική μας κοινωνία αλλά και οι ευρωπαϊκές, και αυτό δεν το λέμε ως άλλοθι, το έχουμε συζητήσει με τους συναδέλφους μας και με τον Νίκο Φίλη άπειρες ώρες, υπάρχει μία μοναδική ευκαιρία για να ξανακάνουμε τη διαφορά. Ξέρετε ποια θα είναι αυτή; Να θέσουμε στο τραπέζι αξίες που τείνουν να ξεχαστούν, ότι η παιδεία κατά κύριο λόγο είναι ανθρωπιστική και κατά δεύτερο εκείνο το μέσο που φτιάχνει τους δημοκρατικούς πολίτες, αυτούς που αύριο θα αμφισβητήσουν τις εξουσίες και τις καταστημένες νοοτροπίες. Να ξαναθέσουμε αυτά τα προβλήματα, αυτά τα αξιακά στοιχεία στο τραπέζι και όχι μόνο στο ελληνικό τραπέζι. Και εκεί είμαστε διατεθειμένοι να αρχίσουμε να συζητάμε όχι μόνο με τους θεσμούς αλλά και με άλλους Υπουργούς παιδείας σε όλη την Ευρώπη ώστε να προωθηθούν αυτά τα ξεχασμένα ευρωπαϊκά ιδεώδη.

Θέλω να σας πω ελάχιστα για το θέμα της Εκκλησίας για να μην νομίζετε ότι είναι κάτι για το οποίο δεν θέλω να μιλήσω. Εγώ τα ζητήματα αυτά ομολογώ ότι δεν τα γνωρίζω τόσο βαθιά όπως ο Νίκος Φίλης και θέλω να υπογραμμίσω: οι γνώσεις του Νίκου είναι βαθιές επί αυτών των ζητημάτων και όχι μόνο των δογματικών αλλά και των ιστορικών. Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή πρέπει να μείνουμε σταθερά στις δηλώσεις που έγιναν από την κυβέρνηση και τον Αρχιεπίσκοπο, όταν βγήκαν μετά τη συνάντηση στο πρωθυπουργικό γραφείο. Να προχωρήσουμε να σχεδιάσουμε τα βιβλία στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, να αξιολογήσουμε πως πήγαν τα πράγματα φέτος, να γίνουν καταρτίσεις των θεολόγων και να πάμε μπροστά. Δεν μας βοηθάει ούτε στο ευρωπαϊκά πλαίσιο ούτε στο δικό μας πλαίσιο ένα ζήτημα μισαλλοδοξίας που πρέπει να σας το τονίσω δεν ήταν ευθύνη του Υπουργού Παιδείας. Ένας ιεράρχης μου έστειλε χθες ένα μήνυμα, μία επιστολή για να με συγχαρεί. Στην επιστολή λοιπόν γράφει ότι είναι σίγουρος ότι με έναν επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο θα έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Είναι ένας από τους ιεράρχες, μέλος της επιτροπής για τα βιβλία. Χαιρετίζω τη δήλωση του και είμαι σίγουρος ότι είναι μία δήλωση που δέχεται και ο Αρχιεπίσκοπος.

Θέλω να τελειώσω με κάτι πιο προσωπικό. Ξέρετε πολλές και πολλοί από εσάς ότι η πολιτική κουλτούρα δεν μαθαίνεται, προκύπτει. Τα πτυχία, τα διδακτορικά και τα λοιπά είναι τα εύκολα. Τα δύσκολα είναι να αποκτήσεις ένα αξιακό σύστημα ένα πολιτισμικό υπόβαθρο. Στη διαμόρφωση της δικής μου πολιτικής κουλτούρας, ενός τεχνοκράτη σε τελική ανάλυση έπαιξαν ρόλο πολλοί άνθρωποι. Θέλω να αναφέρω το μεγάλο χρέος που έχω στον Μπάμπη Δρακόπουλο τον επικεφαλής του επιχειρήματος της αριστεράς με δημοκρατία και σοσιαλισμό, όταν στα μαύρα χρόνια της χούντας το 1968 αποφάσισε να συγκρουστεί με το ιερατείο του ΚΚΕ. Τον Τάκη Μπενά, το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς που αποσύρθηκε τότε που κατάλαβε ότι πρέπει να αποσυρθεί και μας έμαθε όλους μας πώς πρέπει να γερνάμε αξιοπρεπώς. Τον Γιάννη Μπανιά, που δεν είναι πια μαζί μας, για το απίστευτο πείσμα του σε μία έρημη δεκαετία του 1990, όταν θεωρούσαμε ότι το όραμα της Αριστεράς έχει πια χαθεί. Τελευταία θα ήθελα να αναφέρω τον Νίκο Φίλη, με κάθε σοβαρότητα τού οφείλω πολλά, γνωριζόμαστε πολλές δεκαετίες, εκείνος μαθητής και εγώ μόλις είχα γυρίσει από το εξωτερικό. Αν είχα να πω κάτι, όπως είπα για τους προηγούμενους συντρόφους μας, ο Νίκος μου έμαθε να ακούω αλλά και πότε να μην υπακούω και για αυτό του είμαι ευγνώμων.

Σας ευχαριστώ.

 

 

 

‘