Η ομιλία του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστα Γαβρόγλου στην Ολομέλεια της Βουλής
Την αρχιτεκτονική και τη φιλοσοφία του σχεδίου νόμου για τις Δομές της Εκπαίδευσης περιέγραψε ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστας Γαβρόγλου κατά την ομιλία του στη συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής.
«Από το προσωποκεντρικό πάμε στο συλλογικό. Πυρήνας του συλλογικού είναι ο σύλλογος διδασκόντων» σημείωσε ο Υπουργός προσθέτοντας στη συνέχεια: «Όποιους τρομάζουν οι συλλογικότητες, όποιους τρομάζει η συλλογική έκφραση των εκπαιδευτικών, να το πουν. Αλλά αυτή είναι μια θέση δική μας, είναι μια θέση της Αριστεράς» και ζήτησε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να σταματήσουν την καταστροφολογία.
«Η καταστροφολογία θα είχε νόημα αν επιβεβαιωνόταν ή αν επικυρωνόταν. Να σας θυμίσω τι λέγατε όταν πέρσι τέτοια εποχή ψηφίζαμε το νομοσχέδιο για τους διευθυντές σχολείων; Θυμάστε την καταστροφή που είχατε φέρει όταν συζητιόταν ο νόμος για τα Πανεπιστήμια; Για το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, για το Ολοήμερο Σχολείο, για τη Θεματική Εβδομάδα, για τη δίχρονη προσχολική εκπαίδευση;» είπε χαρακτηριστικά.
Αναφερόμενος στην κατάργηση του Π.Δ 152 για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, ο κ. Γαβρόγλου είπε: «Είναι ή δεν είναι το ΠΔ 152 το βασικό εργαλείο που οδήγησε σε διαθεσιμότητες και απολύσεις στην εκπαίδευση; Ναι ή όχι; Υπάρχει κάποιος που να λέει ότι δεν ήταν; Διότι το ΠΔ 152 χρησιμοποιήθηκε ως το ιδεολογικό άλλοθι και το φυσικό εργαλείο για να γίνουν αυτά τα ρεζιλίκια που έγιναν».
|
Το κείμενο της ομιλίας του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστα Γαβρόγλου στην Ολομέλεια της Βουλής |
Θα προσπαθήσω να αναδείξω την αρχιτεκτονική του σχεδίου που έχουμε καταθέσει. Δεν θα φωνάζω για να μην είμαι και τόσο κουραστικός, αλλά και το γεγονός ότι δεν θα φωνάζω δεν σημαίνει ότι δεν θα είμαι κατηγορηματικός σ’ αυτά που λέω.
Συμφωνούμε όλες και όλοι ότι το Νομοσχέδιο αυτό και η βασική του φιλοσοφία είναι δημοσιοποιημένη από την Ημερίδα που έγινε με τη ΟΛΜΕ, τη ΔΟΕ και την Πανελλήνια Ένωση Σχολικών Συμβούλων, από τις 24 Οκτωβρίου. Όποιο κόμμα θεωρεί υπεύθυνο τον εαυτό του για τέτοια ζητήματα, είχε άπειρο χρόνο να τα διαβάσει, να τα σχολιάσει, να μας στείλει απόψεις όπως και έγινε. Και δεν είναι εντάξει να μη λέτε ποιοι ζητήσατε να σας ενημερώσουμε για τις λεπτομέρειες του Νομοσχεδίου ήδη από τότε. Και στείλαμε στελέχη μας και σας ενημέρωσαν. Ή θα υπάρχει μία ευθύνη των κομμάτων, ή πίσω από γραφειοκρατικά τερτίπια ή τέλος πάντων διάφορα ζητήματα -‘όχι ανέβηκε τότε στη διαβούλευση ή δεν ανέβηκε’- δεν συνιστούν άλλοθι για τη μη υπεύθυνη στάση των κομμάτων για το Νομοσχέδιο. Από τις 24 Οκτωβρίου έχει ανέβει 3 φορές στη διαβούλευση, έχουν γίνει συζητήσεις.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο και νομίζω ότι αυτό τελικά ενοχλεί. Τα τρία τελευταία χρόνια είναι απολύτως σαφές σε όλη την κοινωνία ότι έχουμε μπει σε μία νέα περίοδο για την εκπαίδευση. Έχουν γίνει πάρα πολλά πράγματα, έχει ήδη αρχίσει η αύξηση της χρηματοδότησης τα τελευταία δυο χρόνια. Και εδώ θα παρακαλούσα την αντιπολίτευση να δει αν ακολουθεί την πολιτική που ο κύριος Μητσοτάκης την λέει με έναν πάρα πολύ απλό τρόπο. Λέει: ‘ Όταν θα έρθουμε στα πράγματα θα καταργήσουμε τους Νόμους του Φίλη, του Μπαλτά και του Γαβρόγλου’. Μια ενδιαφέρουσα πολιτική, έτσι δεν είναι; Δεν νομίζω μετά την μεταπολίτευση να έχει εκφραστεί με τόση σαφήνεια μία τέτοια πολιτική. Αλλά θα παρακαλούσα την αντιπολίτευση να το πιστεύει να το δηλώνει, αν δεν το πιστεύει να διαφοροποιηθεί. Γιατί ρωτάω: Θα καταργήσετε την επιστροφή εκείνων που ήταν σε διαθεσιμότητα στα σχολεία; Τους 2.500 εκπαιδευτικούς, τους διοικητικούς; Θα καταργήσετε τον ενιαίο χαρακτήρα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης; Ή θα καταργήσετε τα ολοήμερα τα οποία επεκτάθηκαν και στα ολιγοθέσια; Είναι 3500 αυτά και 850 τα ολιγοθέσια. Ή θα καταργήσετε το δίκτυο των 1.000 βιβλιοθηκών; Ή μήπως θα καταργήσετε τη δίχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση; 184 Δήμαρχοι έχουν υπογράψει. Ή θα καταργήσετε τα τετράμηνα που καθιερώθηκαν στα Γυμνάσια; Ή τα τέσσερα εξεταζόμενα στο τέλος του Λυκείου και θα επαναφέρετε τα 13 μαθήματα; Ή θα καταργηθεί η θεματική εβδομάδα, θυμάστε διάφοροι τι λέγατε πέρυσι; Γιατί δεν τα λέτε και φέτος αυτά; Ή θα ακυρώσετε την ίδρυση των 36 Σχολικών Μονάδων Ειδικής Αγωγής και των 570 Τμημάτων Ένταξης; Ή θα ακυρώσετε όλες τις πρωτοβουλίες για την αποκατάσταση των καταργημένων ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ; Ή μήπως θα ακυρώσετε τη Μαθητεία; Μήπως θα ακυρώσετε την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής; Μήπως θα ακυρώσετε τη φοίτηση όλο και περισσότερων φοιτητών και φοιτητριών να πηγαίνουν σε Μεταπτυχιακά χωρίς δίδακτρα; Ή θα ακυρώσετε τα διετή προγράμματα σπουδών; Μήπως θα ακυρώσετε το νέο σύστημα εκλογής πρυτάνεων; Μήπως θα ακυρώσετε τις μετεγγραφές των αδελφών-φοιτητών; Μήπως θα ακυρώσετε τις συνέργειες ανάμεσα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ; Ή θα ακυρώσετε όλες τις πρωτοβουλίες για την εκπαίδευση των προσφύγων; Έχω κι άλλα, αλλά δεν θα τα πω.
Εδώ λοιπόν, θέλει μια προσοχή! Πείτε ποια από αυτά θεωρείτε ότι είναι σε σωστή κατεύθυνση και θα τα ενισχύσουμε όλοι μαζί και ποια είναι πίσω από αυτήν τη μονοκοντυλιά, ότι ‘όταν θα έρθουμε στα πράγματα θα τα καταργήσουμε τους Νόμους του Μπαλτά, του Φίλη και του Γαβρόγλου’; Αν διαφωνείτε, διαφοροποιηθείτε. Αν δεν διαφοροποιηθείτε, η σιωπή σημαίνει παραδοχή μιας τέτοιας πολιτικής.
Στις μέρες που συζητήσαμε στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, αλλά και σήμερα, έχουν αναδειχτεί δύο εντελώς διαφορετικοί τρόποι για το πώς αντιμετωπίζει κανείς τα θέματα της Εκπαίδευσης. Δυο εντελώς διαφορετικοί τρόποι. Ο πρώτος είναι αν, πέρα από την κριτική που έχει ασκηθεί, υπάρχει κάποια εναλλακτική πρόταση; Υπάρχει; Δεν έχει εκφραστεί. Κριτική μπόλικη, κι εγώ να τη δεχτώ και για χάρη της συζήτησης όλη. Υπάρχει όμως μία άλλη πρόταση; Μία άλλη φιλοσοφία; Μία άλλη αρχιτεκτονική; Δεν υπάρχει. Εκτός αν την κρύβετε επιμελώς.
Το δεύτερο, κι αυτό αν θέλετε είναι πολύ σοκαριστικό. Δεν μπορείτε να βγείτε από τον τρόπο σκέψης που κυριαρχείται από την κομματικοποίηση. Δεν μπορείτε να σκεφτείτε κάτι άλλο. Θεωρείτε ότι όλοι, το μόνο τους ντέρτι, είναι να κομματικοποιήσουν. Μήπως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι σκέψης; Μήπως την κοινωνία έξω δεν την ενδιαφέρει καν η κομματικοποίηση; Και ξέρετε κάτι -κι αυτό δεν το παίρνω προσωπικά, προφανώς, αλλά δεν είναι καλό- μην νομίζετε ότι είμαστε και τόσο χαζοί. Διότι αν θέλαμε να κομματικοποιήσουμε έχουμε πολύ καλές συνταγές από σας. Είχαμε κανένα λόγο να επινοήσουμε νέα σχήματα κομματικοποίησης; Δεν είμαστε τόσο ανόητοι. Και να σας πω μία πάρα πολύ ωραία συνταγή. Δεν θα πω ονόματα, δεν θα πω υπουργούς, δεν θα θίξω υπολήψεις. Γίνονται εκλογές κάποιον Μάρτιο. Τον Σεπτέμβρη, τέσσερις μήνες αργότερα, παύονται από τα καθήκοντα τους, με υπουργική απόφαση, 256 προϊστάμενοι γραφείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας και 116 Διευθυντές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, δηλαδή, σχεδόν 400 παύονται με υπουργική απόφαση όταν αυτοί είχαν κριθεί στις δουλειές τους οι άνθρωποι, είχαν επιλεγεί με κρίση. Και διορίζονται άλλοι, ως προσωρινοί για τρία χρόνια. Είναι δυστυχώς για την πατρίδα μας, μία από τις πολλές συνταγές, γιατί το σύστημα ήταν πάρα πολύ εφευρετικό στο να έχει συνταγές κομματικοποίησης. Εμείς λοιπόν το καλύτερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε θα ήταν να αντιγράψουμε μία από αυτές τις συνταγές και αυτό ακριβώς δεν θέλουμε να κάνουμε και δεν θέλουμε να το κάνουμε γιατί ο κόσμος, η κοινωνία –και βγείτε έξω να μιλήσετε με την κοινωνία- έχει μπουχτίσει με αυτόν τον λόγο περί κομματικοποίησης. Ευτυχώς, στην κοινωνία δεν είναι όλοι οι πολίτες μέλη κομμάτων. Ευτυχώς, στην κοινωνία υπάρχουν άτομα που θέλουν να προσφέρουν. Ευτυχώς, η κοινωνία δεν κυριαρχείται από τη λογική και την κουλτούρα της κομματικοποίησης. Εσείς, όμως, είστε τόσο ανασφαλείς που θεωρείτε ότι όλοι σκεφτόμαστε με τους ίδιους όρους. Μη μας υποτιμάτε. Αν θέλαμε να σκεφτούμε με τους ίδιους όρους, είχαμε τι να αντιγράψουμε. Το κάνατε χρόνια τώρα, έως πολύ πρόσφατα. Γι’ αυτό εμείς λέμε: από το προσωποκεντρικό πάμε στο συλλογικό. Και ποιο είναι το συλλογικό; Πυρήνας του συλλογικού είναι ο σύλλογος διδασκόντων.
Μαζί με την αδυναμία να κατανοήσετε ότι η κοινωνία είναι πια αλλού, δεν μπορείτε να κατανοήσετε και τις συγκλονιστικές αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία. Τα τελευταία 10 χρόνια αναδύεται μια νέα κοινωνία, μια κοινωνία με προβλήματα, με νέες πραγματικότητες, μια κοινωνία που τα νέα αυτά ζητήματα ξεχειλίζουν και εκφράζονται μέσα στο σχολείο. Να πούμε για τις ριζικές αλλαγές που έχουν αναδυθεί ως προς την πρόσβαση στη γνώση; Να πούμε για τις νέα αξίες που υπάρχουν στην οικογενειακή ζωή, στη φιλία ανάμεσα στους νέους ανθρώπους; Να πούμε για την εξοικείωση της κοινωνίας με τη βία; Να πούμε για κάτι που ενδεχομένως γίνεται για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας; Ότι μάζες και μάζες νέων ανθρώπων είναι εθισμένοι όχι μόνο σε ουσίες αλλά στα τεχνουργήματα. Σε ένα τεχνούργημα: στο κινητό!. Αυτά είναι νέα φαινόμενα και αυτά φαινόμενα πρέπει να τα καταλάβουμε και αυτά τα φαινόμενα έχουν εκφράσεις μέσα στη σχολική ζωή. Ποιος θα τα καταλάβει; Οι εκπαιδευτικοί οι ίδιοι. Οι εκπαιδευτικοί είναι οι πιο ευαίσθητοι φορείς οι οποίοι ‘πιάνουν’, ‘μυρίζονται’, εντοπίζουν και προτείνουν λύσεις σε τέτοια προβλήματα. Γι’ αυτό και λέμε ‘οι εκπαιδευτικοί μέσα στο σύλλογο των διδασκόντων και σε συνεννόηση με αυτές τις Δομές’. Γιατί; Γιατί το σχολείο είναι ένας κοινωνικός Θεσμός και μην προσπαθείτε να το απομονώσετε από την κοινωνία. Μην προσπαθήσετε να πείτε ότι το σχολείο είναι ένας Θεσμός όπου το μόνο πράγμα που γίνεται είναι η μαθησιακή διαδικασία. Επί δεκαετίες, επί αιώνες ολόκληρους, το σχολείο δεν ήταν μόνο ένας θεσμός για μάθηση. Βεβαίως κυρίαρχη είναι η μάθηση αλλά είναι και η κοινωνικοποίηση των παιδιών, οι συζητήσεις, οι γονείς που έρχονται και θέλουν να αντιμετωπίσουν και δικά τους προβλήματα. Αυτά είναι τα σοβαρά προβλήματα των ημερών μας.
Εγώ λέω στις δευτερολογίες και στις συζητήσεις με άλλους συναδέλφους, ας πέσει λίγο ο τόνος της καταστροφολογίας γιατί δεν γίνεται πιστευτή. Η καταστροφολογία θα είχε νόημα αν επιβεβαιωνόταν ή αν επικυρωνόταν. Να σας θυμίσω τι λέγατε όταν πέρσι τέτοια εποχή ψηφίζαμε το νομοσχέδιο για τους διευθυντές σχολείων; Θυμάστε την καταστροφή που είχατε φέρει όταν συζητιόταν ο νόμος για τα Πανεπιστήμια; Για το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, για το Ολοήμερο Σχολείο, για τη Θεματική Εβδομάδα, για τη δίχρονη προσχολική εκπαίδευση; Και πραγματικά μου έκανε εντύπωση η αγόρευση του εκπροσώπου του ΚΚΕ ο οποίος μίλησε για 12χρονη εκπαίδευση και υποψιάζομαι ότι για αυτόν τον λόγο δεν ψηφίσατε τη δίχρονη προσχολική εκπαίδευση. Αυτά είναι καινούργια φαινόμενα και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μας τα λέτε, εκτός αν το είχατε ψηφίσει και δεν το ξέρουμε.
Στο θέμα της θητείας, είπαμε τη διαφοροποίησή μας. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: Όσο άξιος και αν είναι κάποιος, δεν έχει κανένα δικαίωμα να είναι ισόβιος σε μια θέση. Οι άξιοι μπορούν να προσφέρουν παντού! Αν είναι, δε, και εκπαιδευτικοί, τόσο το καλύτερο. Δεν υπάρχουν αναντικατάστατοι, δεν υπάρχουν ισόβιοι και κυρίως ελπίζω να μην υπάρχουν και άτομα που τους τρομάζει η εκπαιδευτική πράξη. Διότι αν θεωρούν ότι είναι και ισόβιοι και αναντικατάστατοι και τους τρομάζει να ξαναπάνε πίσω στην τάξη, νομίζω ότι το καλύτερο θα ήταν να πουν ‘διάλεξα λάθος επάγγελμα ας πάω σε άλλο επάγγελμα μήπως και τα καταφέρω εκεί καλύτερα’. Αυτή είναι η φιλοσοφία της θητείας και για να μην αιφνιδιάσουμε κάνουμε τη ρύθμιση που κάνουμε, αλλά να ξέρετε ότι αυτή είναι η φιλοσοφία μας, αυτή είναι η φιλοσοφία της Αριστεράς και αυτήν ακριβώς θα υπερασπιστούμε.
Έχουν ειπωθεί άπειρα πράγματα για την αξιολόγηση. Ο λαός μας λέει ‘άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας’. Εδώ κοντεύουμε να θεωρήσουμε ότι το ΠΔ 152 ήταν η μεγαλύτερη ευχή στην ελληνική κοινωνία από δημιουργίας της, διότι εδώ αμφισβητήθηκαν οι απολύσεις στις διαθεσιμότητες. Μας λένε ‘πείτε μας σε ποια παράγραφο λέει ότι πρέπει να απολύσουμε;’. Η κοινωνία δεν λειτουργεί έτσι. Μπορεί να λειτουργούν έτσι τα δικαστήρια αλλά η κοινωνία δεν λειτουργεί έτσι. Είναι ή δεν είναι το ΠΔ 152 το βασικό εργαλείο που οδήγησε σε διαθεσιμότητες και απολύσεις στην εκπαίδευση; Ναι ή όχι; Υπάρχει κάποιος που να λέει ότι δεν ήταν; Διότι το ΠΔ 152 χρησιμοποιήθηκε ως το ιδεολογικό άλλοθι και το φυσικό εργαλείο για να γίνουν αυτά τα ρεζιλίκια που έγιναν. […] Η κ. Κεραμέως λέει ‘όχι’. Είναι τόσο ‘όχι’ ώστε η αξιωματική αντιπολίτευση ευτυχώς για πρώτη φορά αναγκάστηκε να δηλώσει ότι την όποια αξιολόγηση φέρει δεν θέλει να είναι ταυτισμένη με τιμωρία. Πρώτη φορά. Σας παρακολουθώ όπως ξέρετε πάρα πολύ καλά. Το να αλλάζουμε απόψεις είναι πολύ καλό πράγμα, φτάνει να είναι τεκμηριωμένες και το χαιρέτησα και το χαιρετίζω και τώρα.
Αυτό που μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση είναι η άνεση με την οποία έρχεται το ΚΚΕ και λέει ότι η κατάργηση του 152 και του 3848 παραμένει κενό γράμμα. ‘Έλεος’ είναι η απάντηση. Αν είναι η παλιά λογική που λέει ότι όσο χειρότερα είναι οι πολίτες τόσο καλύτερα για κάποιους, μείνετε εκεί. Αλλά οι πολίτες έχουν το δικαίωμα η ζωή τους να μην χειροτερεύει κάθε μέρα. Λοιπόν, η κατάργηση του152 και του 3848 να ξέρετε ότι δεν είναι κενό γράμμα, το ξέρουν οι εκπαιδευτικοί, το ξέρουν οι απολυμένοι, το ξέρουν όσοι ήταν σε διαθεσιμότητα. Και το ξέρουν όλοι όσοι επίσης προωθούν αυτήν την περίεργη ιδεολογία της αντικειμενικότητας. Γιατί εδώ, ακούσαμε κι αυτό. Και ξέρετε, η ηγεμονική ιδεολογία αναδεικνύει την αντικειμενικότητα σαν ένα άλλο εργαλείο, σαν να είναι φυσιολογικό. Δεν είναι έτσι. Γιατί στην κοινωνία δεν υπάρχουν ουδέτερα πράγματα. Και επειδή δεν υπάρχουν ουδέτερα πράγματα δεν υπάρχουν σχετικισμοί κύριε Αδριανέ. Άλλο ο σχετικισμός, άλλο ο κοινωνικός προσδιορισμός διαφόρων τέτοιων διαστάσεων της καθημερινότητας. Δηλαδή η Πολιτεία δεν έχει ηθική υποχρέωση να ενισχύει τους εκπαιδευτικούς; Η μόνη υποχρέωση της Πολιτείας είναι να πηγαίνει με το δάκτυλο και να λέει έκανες καλά τη δουλειά σου, δεν την έκανες εσύ καλά, φύγε, έλα ο άλλος. Όχι, η Πολιτεία έχει και ηθική υποχρέωση να τους επιμορφώνει, να βελτιώνει τις συνθήκες εργασίας, να τους βάζει συμμέτοχους στη βελτίωση. Και ξέρετε πόσο πίσω είναι η Πολιτεία σε αυτά τα ζητήματα. Δεν μπορεί η Πολιτεία να έχει αυτό το πολιτικό και ηθικό δικαίωμα. Γι’ αυτό και εμείς λέμε ‘αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας’. Αρχίζουμε από εκεί. Διότι έχουμε εμπιστοσύνη στους εκπαιδευτικούς. Όλοι οι εκπαιδευτικοί κάνουν καλά τη δουλειά τους; Μην μπούμε σ’ αυτό, εννοείται πως όχι. Αυτό ισχύει αν όλοι οι πολιτικοί είναι καλοί κτλ. Δεν είναι εκεί το θέμα. Έχουμε όμως εμπιστοσύνη σ’ αυτό το κοινωνικό στρώμα; Ναι ή όχι; αν του έχουμε εμπιστοσύνη, δεν μπορούμε απλώς να λέμε έχουμε εμπιστοσύνη και πάμε παρακάτω και το βγάζουμε έξω από τις όποιες διαδικασίες της καθημερινότητας. Γι’ αυτό, αντιγράφοντας τις αποφάσεις της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ τις οποίες μέχρι σήμερα δεν τις έχουν αποκηρύξει, εμείς προχωρήσαμε στην αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας και την κρίση τους για το πώς θα προχωρήσουν τα πράγματα. Όλα τα υπόλοιπα είναι γραφειοκρατικές λογικές. Όποιους τρομάζουν οι συλλογικότητες, όποιους τρομάζουν η συλλογική έκφραση των εκπαιδευτικών να το πουν. Αλλά αυτή είναι μια θέση δική μας, είναι μια θέση της Αριστεράς.
Κλείνω με το εξής. Γιατί μπορεί εγώ να μην το κατάλαβα, οπότε αφήνω κι ένα περιθώριο να κάνουμε λάθος. Εγώ δεν κατάλαβα να υπάρχει πρόταση για μια άλλη φιλοσοφία και μία άλλη αρχιτεκτονική. Δηλαδή, ή θα αποφασίσουμε ότι το σημερινό καθεστώς ως αρχιτεκτονική και ως φιλοσοφία είναι μια χαρά και να το βελτιώσουμε, ή θα προταθεί κάποιο άλλο -που τρεις μέρες στις επιτροπές και μετά τις εισηγήσεις δεν έχει προταθεί- ή θα βελτιώσουμε αυτό που προτείνουμε. Δεν υπάρχει τέταρτη λύση. Ή το σημερινό -αλλά βγείτε πείτε ότι το σημερινό είναι μια χαρά ως αρχιτεκτονική και φιλοσοφία και πρέπει να βελτιωθεί- ή πείτε ότι έχουμε ένα κρυφό χαρτί, θα το βγάλουμε μετά τις εκλογές, ή πείτε ότι αυτό που προτείνουμε ως αρχιτεκτονική και φιλοσοφία είναι σωστό και έχει τις εξής αδυναμίες. Δεν υπάρχει τέταρτη οδός. Θα ήθελα τουλάχιστον σε αυτό να συνεννοηθούμε. Γι’ αυτό κι όταν λέμε ότι ψηφίζουμε επί της αρχής πρέπει να δούμε όταν ψηφίζουμε έχουμε και μία εναλλακτική πρόταση ή απλώς είναι ένας γενικός μηδενισμός. Επειδή όλοι μιλήσατε για την εθνική σημασία της παιδείας, θα έλεγα αν τυχόν το πιστεύετε αυτό, τότε πραγματικά θα πρέπει να μας πείτε ποιο είναι το δικό σας σχέδιο. Διότι αν δεν έχετε είστε λογικά, όχι πολιτικά, λογικά υποχρεωμένοι να υιοθετήσετε το δικό μας.
Απαντώντας στην τοποθέτηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κ. Τζαβάρα, ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστας Γαβρόγλου ανέφερε:
«Είχα την αυταπάτη –προφανώς- ότι συζητάμε ένα νομοσχέδιο για τις υποστηρικτικές δομές. Αντ’ αυτού, έγινε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σεμινάριο με τίτλο ‘Το ψυχογράφημα του Υπουργού Παιδείας’. Ευχαριστώ τον κύριο Τζαβάρα γιατί πράγματι έδωσε πολύτιμες σκέψεις ως προς τον ψυχισμό μου. Με αυτό ως δεδομένο θα ήθελα να διαφοροποιηθώ σε ένα και μόνο πράγμα, ότι πριν μίλησα με έναν τρόπο πατερναλιστικό. Επειδή παρά τη δημοσιονομική στενότητα που υπάρχει σε λίγο όσοι καθόμαστε εδώ θα ζητήσουμε από τη Βουλή αποζημίωση για τα αυτιά μας, όταν μιλάμε ήρεμα δεν σημαίνει ότι μιλάμε πατερναλιστικά. Άρα, το να φωνάζουμε δεν είναι το αντίθετο του πατερναλιστικού. Θα παρακαλούσα όλους από εδώ και στο εξής να κρατήσουμε λίγο τους τόνους και για λόγους υγείας, αν μη τι άλλο».
Απάντηση του Υπουργού Κώστα Γαβρόγλου στην Πρόεδρο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Φώφη Γεννηματά και σε βουλευτές της αντιπολίτευσης, στη συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής
Απαντώντας στην Πρόεδρο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης κ. Φώφη Γεννηματά και σε βουλευτές της αντιπολίτευσης, κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής του σχεδίου νόμου για τις Δομές της Εκπαίδευσης, ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστας Γαβρόγλου ανέφερε:
«Προφανώς ένα άτομο γράφει όλες τις ομιλίες γιατί όλες είναι πανομοιότυπες. Μου έχει κάνει εντύπωση. Οι ομιλίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ειδικά των συναδέλφων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, του Κινήματος Αλλαγής, βλέπω ότι είναι ίδιες, πραγματικά ολόιδιες. Προσέξτε το γιατί τα πρακτικά της Βουλής κάποιοι θα τα μελετήσουν μια μέρα.
Είπε η κ. Γεννηματά ότι η Ν.Δ. δεν έχει να παρουσιάσει κάτι το καινοτόμο. Θα υπέθετε κανείς ότι έχει η ίδια. Εγώ δεν θέλω να ονοματίσω, αλλά υπάρχουν και ψάξτε τους, βουλευτές –όχι βουλευτής- από την παράταξή σας που ήρθαν οι άνθρωποι, ζήτησαν ενημέρωση, τους είπαμε τι άλλο θέλουν, ώρες ολόκληρες καθίσαμε, διαφωνούσαμε, συμφωνούσαμε. Για εμάς αυτός είναι ο διάλογος. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει ένα στοιχείο ενοχής και κανείς δεν θέλει να πει τι έχει κάνει.
Υπάρχει όμως κάτι άλλο: Κατάργηση Σχολικών Συμβούλων, ξανά και ξανά. Δεν καταργείται. Μπορούμε να το δεχθούμε αυτό; Παύει όμως η καθοδήγηση των σχολείων να είναι κάτι προσωποκεντρικό. Αυτό είναι μια αλλαγή φιλοσοφίας. Θέλετε να πείτε ότι καταργείται; Μη λέτε όμως ότι καταργείται ο Σχολικός Σύμβουλος, πείτε ότι καταργείται η λογική της προσωποπαγούς καθοδήγησης.
Εκείνο το οποίο δεν ανέχομαι είναι να λένε ότι όλα αυτά γίνονται για να βολευτούν οι κολλητοί του Υπουργού. Δεν λέγονται αυτά τα πράγματα! Λέτε ‘όχι μόνο’. Άρα είναι του Υπουργού, της παρέας του, του ΣΥΡΙΖΑ… Αυτό θεωρώ ότι μας βάζει σε μια λογική ότι είμαστε πολύ κουτοί, διότι μόνο κουτοί άνθρωποι θα έφτιαχναν ένα τέτοιο ολόκληρο σύστημα για να φέρουν τους κολλητούς τους. Είχαμε πολύ καλά σχέδια να αντιγράψουμε. Το λέω και το ξαναλέω. Ανόητος θα πρέπει να είσαι για να κάνεις τέτοια δουλειά. Οι Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης που είναι πολιτικά στελέχη διορισμένα, ποιανού εφεύρεση ήταν; Θυμάστε; Του ΠΑΣΟΚ, βεβαίως. Αυτά αλλάζουμε τώρα με ΑΣΕΠ. Φαίνεται ότι δεν έχετε διαβάσει το σχέδιο νόμου.
Ο κύριος Κέλλας είπε κάτι σημαντικό. Να το κρατήσουμε, γιατί επιβεβαιώνει αυτά που προσπαθούμε να πούμε. Λέει: ‘Υπήρχαν και δικοί σας όταν εμείς -δηλαδή, οι ίδιοι- είχαμε διορίσει κάποιους΄. Εμείς είμαστε αντίθετοι στο ‘δικοί σας και δικοί μας’. Το καταλαβαίνετε ναι ή όχι; Αυτό που λέμε είναι να μην υπάρχουν αυτού του είδους οι εξυπηρετήσεις, σε πάρα πολλά εισαγωγικά. Χαιρετίζοντας την απίθανη δουλειά που έχουν κάνει τα άτομα που έχουμε διορίσει και τώρα βρισκόμαστε σε διαδικασία αλλαγών -γιατί έχουν κάνει απίστευτη δουλειά και βρίσκονται σε ένα απίστευτο κατεστημένο μέσα στην εκπαίδευση- λέω να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε και όποιοι είναι ικανοί να πάρουν αυτές τις θέσεις.
Το τελευταίο που θέλω να πω είναι να μην υποτιμά η κ. Γεννηματά -γιατί προφανώς δεν τα ξέρει τα ζητήματα η γυναίκα- ότι είναι ορμητήριο παρανομίας τα Πανεπιστήμια. Υποτιμά την κοινωνία ολόκληρη. Να δούμε τι τα χαρακτηρίζει και την καλώ να πάμε μαζί σε διάφορα Πανεπιστήμια. Μη μου πείτε να πάμε κάπου στα Εξάρχεια. Να πάμε στα Πανεπιστήμια. Είναι απαράδεκτη η κατάσταση αυτή, αλλά δεν είναι έτσι όλα τα Πανεπιστήμια. Μην τα υποτιμάτε και μην τα υποβαθμίζετε».
Ομιλία του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κ. Γαβρόγλου στην Ολομέλεια της Βουλής (βίντεο)
Απάντηση του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κ. Γαβρόγλου στον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο της ΝΔ Κ. Τζαβάρα
Απάντηση του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κ. Γαβρόγλου στην Πρόεδρο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Φ. Γεννηματά
Δευτερολογία του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κ. Γαβρόγλου στην Ολομέλεια της Βουλής
07-06-18 Παρέμβαση του Αν. Υπουργού Έρευνας και Καινοτομίας του ΥΠΠΕΘ, Κώστα Φωτάκη στην Ολομέλεια της Βουλής, κατά την συζήτηση του σ/ν για την «Αναδιοργάνωση των δομών υποστήριξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις»
Στην παρέμβασή του ο Αν. Υπουργός απαντώντας στις τοποθετήσεις των εκπροσώπων της αντιπολίτευσης για τις διατάξεις που αφορούν το ΕΛΙΔΕΚ, διευκρίνισε:
«Θα αναφερθώ στο Άρθρο 99 του Νομοσχεδίου παρ. 2 και 3 του Νομοσχεδίου που αφορούν το ΕΛΙΔΕΚ.
Λέει η παρ. 3 του νομοσχεδίου ότι μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου (ΕΣ) του ΕΛΙΔΕΚ δεν μπορεί να υποβάλει πρόταση χρηματοδότησης από το ΕΛΙΔΕΚ. Όντως η παράγραφος αυτή είναι περιττή και δεν έπρεπε να υπάρχει αφού αναφέρεται στο αυτονόητο.
Η ακαδημαϊκή πρακτική και δεοντολογία σε όλες τις χώρες του κόσμου επιβάλλει, αυτός που καθορίζει τις προκηρύξεις, επιλέγει τα μέλη της επιτροπής αξιολόγησης και κάνει την τελική κατάταξη των προτάσεων, να μην δικαιούται να υποβάλει δική του πρόταση προς αξιολόγηση.
Η ανάγκη οικοδόμησης μέτρων εμπιστοσύνης στις αξιολογήσεις, -αφού έχουμε κληρονομήσει μια διάχυτη και εκτεταμένη καχυποψία από τις πρακτικές του αμαρτωλού παρελθόντος- είναι αυτή που μας υποχρεώνει να υποβάλουμε την παρ. 3.
Ατυχώς όμως, για μία ακόμη φορά η Αξιωματική Αντιπολίτευση όλα αυτά τα αγνοεί και υποστηρίζει ότι αυτή η διάταξη, ο αποκλεισμός δηλαδή των μελών του ΕΣ του ΕΛΙΔΕΚ από την υποβολή δικών τους προτάσεων, αποσκοπεί στην πριμοδότηση των «δικών μας παιδιών»! Με την κριτική αυτή καταφέρνει να «χρωματίσει» τα μέλη του ΕΣ, κάτι που δεν περιποιεί τιμή προς αυτά και βλάπτει τόσο το εγχείρημα του ΕΛΙΔΕΚ όσο και την γενικότερη προσπάθεια ανόρθωσης της Έρευνας στην χώρα.
Όσον αφορά την παρ. 2, που κι αυτή υποστηρίζουν ότι εισάγεται πάλι για τα «δικά μας παιδιά» και τον «κομματικό στρατό» - το μοτίβο δεν ανανεώνεται ποτέ – η λογική που ακολουθείται από την αξιωματική αντιπολίτευση είναι αξιοθαύμαστη: Επειδή από την αξιοκρατική διαδικασία επιλέγονται μόνο «τα άξια ΜΗ δικά μας παιδιά», αυξάνουμε τον προϋπολογισμό για να μπορέσουν να χρηματοδοτηθούν και οι δικοί μας οι «ανάξιοι» που έπονται. Αξιοθαύμαστο και αφοπλιστικό αντιπολιτευτικό επιχείρημα!
Κι αυτό προέρχεται από την πλήρη άγνοιά τους για τον συνολικό αριθμό των υποψηφιοτήτων: 2114 στους υποψήφιους διδάκτορες, 1670 στους μεταδιδάκτορες, 3170 σε μέλη ΔΕΠ και Ερευνητές.
Απρόσμενα μεγάλος αριθμός, που επιβάλλει την αύξηση του προϋπολογισμού για να χρηματοδοτηθεί τελικά το 10% των καλύτερων προτάσεων.
Το δικό μας λάθος ήταν ότι δεν είχαμε εκτιμήσει σωστά από την αρχή το πλήθος των προτάσεων που θα υποβάλλονταν μετά από 7 χρόνια χρηματοδοτικής ξηρασίας για την ενίσχυση των νέων επιστημόνων και της Έρευνας.
Με το ΕΛΙΔΕΚ καταφέραμε να φέρουμε πρόσθετους πόρους ύψους 240 εκ. ευρώ για την τριετία 2017-2019 για την ενίσχυση της Έρευνας στη χώρα με συνθήκες που αίρουν στρεβλώσεις γεωγραφικών και θεματικών περιορισμών.
Με άλλα λόγια δημιουργήσαμε τη δυνατότητα για μια πραγματικά εθνική στρατηγική για την Έρευνα ενώ πάντα η αντιπολιτευτική σπουδή είναι ότι όλα γίνονται για τα «δικά μας παιδιά» και τους «κομματικούς στρατούς» και «ότι πρόκειται να καταργήσουν το ΕΛΙΔΕΚ όταν έρθουν στην εξουσία».
Αυτούς τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς τους αφήνουμε στην κρίση της επιστημονικής κοινότητας και όσων νέων ερευνητών βλέπουν ότι με το ΕΛΙΔΕΚ υπάρχει επιτέλους προοπτική.»
07-06-18 Ομιλία του Υφυπουργού Παιδείας Δ. Μπαξεβανάκη στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του Ν/Σ του ΥΠΠΕΘ «Αναδιοργάνωση των δομών υποστήριξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης»
Ο Υφυπουργός Παιδείας Δημήτρης Μπαξεβανάκης στην παρέμβασή του, αναφέρθηκε στη βασική φιλοσοφία των δομών που είναι η αντικατάσταση των μονοπρόσωπων «δομών» με συλλογικές, με συνεργασία μεταξύ των συμμετεχόντων σε αυτές και λογοδοσία, ώστε να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεών τους
Τόνισε ότι αυτές αποσκοπούν στην ενίσχυση της ικανότητας των εκπαιδευτικών να διαχειρίζονται οι ίδιοι τα ζητήματα που ανακύπτουν στη σχολική μονάδα.
Τόνισε ότι με το νομοσχέδιο δεν καταργείται καμία από τις δράσεις που υλοποιούνταν από τις προηγούμενες δομές αλλά αντιθέτως αυτές εμπλουτίζονται.
Υποστήριξε την πρόβλεψη ορίου θητειών, διότι τα στελέχη δεν μπορεί να είναι ισόβια, αλλά θα πρέπει να δίνεται η δυνατότητα και σε νέους ανθρώπους να αναλάβουν θέσεις ευθύνης, ενώ ως προς τη μοριοδότηση των κριτηρίων για την κατάληψη των θέσεων αυτών και τη βαρύτητα του καθενός εξασφαλίζεται η ισορροπία που απαιτείται και εξέφρασε την αποδοκιμασία του σε όσους δυσανασχετούν στην προοπτική να επιστρέψουν στο φυσικό χώρο κάθε εκπαιδευτικού, τη σχολική τάξη.
Χαρακτήρισε γενναία την απόφαση της σημερινής πολιτικής ηγεσίας να εφαρμόσει αξιοκρατικές διαδικασίες επιλογής όλων των στελεχών εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένων των Περιφερειακών Διευθυντών Εκπαίδευσης, οι οποίοι ως τώρα επιλέγονταν απευθείας από τον εκάστοτε Υπουργό και προκάλεσε την αντιπολίτευση να δείξει την ίδια γενναιότητα και να αποδεχθεί την πρωτοβουλία να δίνεται η δυνατότητα και σε υφιστάμενους να εκφράζουν θεσμοθετημένα την κρίση τους μετέχοντας στη διαδικασία αξιολόγησης των προϊσταμένων τους.
Επαίνεσε την κατάργηση του Π.Δ. 152/2013 και την τιμωρητικού χαρακτήρα ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών που υποβάθμιζε τόσο το έργο των εκπαιδευτικών όσο και το ίδιο το δημόσιο σχολείο, πράγμα που ικανοποιεί το αίτημα των εκπαιδευτικών και εξασφαλίζει μια αίσθηση ελευθερίας και δικαίου για τον εκπαιδευτικό κόσμο που γνωρίζει ότι τα λάθη του παρελθόντος δεν πρέπει να επαναληφθούν.
07-06-18 Ομιλία Υφυπουργού Παιδείας Μερόπης Τζούφη στην Ολομέλεια της Βουλής
«Συνέχεια και συμπλήρωση των προηγούμενων μεταρρυθμιστικών νομοσχεδίων στον τομέα της παιδείας», δήλωσε ότι αποτελεί το νομοσχέδιο για την «Αναδιοργάνωση των δομών υποστήριξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις», η Υφυπουργός Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων Μερόπη Τζούφη, κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στην Ολομέλεια της Βουλής.
Η Υφυπουργός υπογράμμισε σε όλους τους τόνους ότι τα τα κύρια νομοθετήματα του Υπουργείου Παιδείας έτυχαν εξαντλητικού διαλόγου και αντιπαραθέσεων, σε μία προσπάθεια να υπάρχει σύγκλιση, ευρύτερος διάλογος και οι μέγιστες δυνατές συναινέσεις.
Σημείωσε δε ότι για το παρόν σχέδιο νόμου κατατέθηκαν τέσσερις χιλιάδες πεντακόσια σχόλια και μάλιστα εδώ συμμετείχε και η Ομοσπονδία των Γονέων Παιδιών με Αναπηρία. Όπως επεσήμανε, έγινε παραγωγική διαβούλευση με γονείς, με επισκέψεις σε σχολεία, με ανοιχτές παρεμβάσεις σε αναπτυξιακά συνέδρια, καθώς και με συναντήσεις με πλήθος φορέων και ομοσπονδιών.
Μιλώντας ειδικότερα για την Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση (ΕΑΕ), τόνισε ότι στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, ο τομέας αυτός επηρεάζεται πολύ περισσότερο, διότι έχει μεγαλύτερη ευαλωτότητα. «Κατέρρευσαν οι λίγες δομές του κοινωνικού κράτους που υπήρχαν, διότι στην περίοδο της ευμάρειας αυτοί που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο έδωσαν τη δυνατότητα σε μια επέλαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία να πλήξει αυτούς τους δύο κύριους τομείς, την παιδεία και την υγεία, όπως και τις δομές της κοινωνικής προστασίας», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Τούτων δοθέντων, υπογράμμισε ότι τα προβλήματα του χώρου της ΕΑΕ δεν είναι αποσυνδεδεμένα από τα γενικότερα προβλήματα της υγείας, της οικογένειας με την αναπηρία, που απαιτούν δομές από τη γέννηση των παιδιών με πολύ περισσότερες δυνατότητες πρώιμης διάγνωσης.
Κατόπιν, η Υφυπουργός σημείωσε ότι σε περιβάλλον δημοσιονομικής ασφυξίας έγινε μια πολύ μεγάλη προσπάθεια να ιδρυθούν νέες δομές: 36 σχολικές μονάδες ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης, 570 τμήματα ένταξης στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, 38 λειτουργούντα σχολεία υπό διαφορετικό πλαίσιο, τα οποία αυτήν τη στιγμή είναι τα ειδικά επαγγελματικά γυμνάσια και λύκεια. Όλα, λοιπόν, στελεχώθηκαν έγκαιρα και λειτούργησαν την τρέχουσα σχολική χρονιά.
Ιδιαίτερη μνεία έκανε και στις προσλήψεις που έχουν γίνει σε αυτό το χρονικό διάσυημα: Από 6.000 προσλήψεις το 2014-2015 φτάσαμε στις 10.000 προσλήψεις το 2017-2018, ενώ για πρώτη φορά πήγαν ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί σε γενικά σχολεία, σε σχολεία επαγγελματικής εκπαίδευσης και υλοποιήθηκε στα γενικά σχολεία η αποστολή σχολικών νοσηλευτών.
Αναφερόμενη στο νομοσχέδιο, είπε, μεταξύ άλλων: «Θεωρώ ότι είναι τελείως λαθεμένη η προσέγγιση ότι το ΚΕΣΥ στενεύει τον ρόλο των ΚΕΔΔΥ. Διευρύνει αυτόν τον ρόλο, τον εξασφαλίζει και, ταυτόχρονα, με τις δομές, δηλαδή με τα σχολικά δίκτυα και με τις Επιτροπές Διεπιστημονικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης και Υποστήριξης, καταφέρνει να πετύχει τη διασύνδεση με την τάξη. Επιπλέον, σε αριθμό ιδρύουμε εννέα επιπλέον ΚΕΣΥ κυρίως εκεί που υπήρχαν πολύ μεγάλες ανάγκες του μαθητικού πληθυσμού, δηλαδή στα μεγάλα αστικά κέντρα».
Τέλος, η κ. Μερόπη Τζούφη κάλεσε όλους σε «ευρύτερο δυνατό συναινετικό κλίμα, όχι αντιπαραθέσεις και σε αυτά τα στοιχήματα να προσπαθήσουμε όλοι να δώσουμε στο μέτρο του δυνατού τις απαντήσεις μας, να πάμε δηλαδή πέρα από την ποσοτική αποτίμηση, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και είναι θετική, σε μια ποιοτική αποτίμηση της μεταρρύθμισης που προχωρούμε. Και σε αυτό θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια».
Ολόκληρη η ομιλία της Υφυπουργού:
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ξεκινώ και εγώ με τις αυτονόητες ευχές μου για τα παιδιά που μπήκαν σήμερα στη μάχη των πανελλαδικών εξετάσεων για ψυχραιμία, δύναμη και αντοχή σ’ αυτά και στους γονείς τους, αλλά και στους εκπαιδευτικούς που θα ολοκληρώσουν τη διαδικασία. Το Υπουργείο είναι εδώ για να εξασφαλίσει το αδιάβλητο και την ομαλή τους διεξαγωγή.
Ειπώθηκαν πολλά πράγματα σήμερα. Θα ήθελα να πω ότι αυτό το νομοσχέδιο είναι συνέχεια και συμπλήρωση των προηγούμενων μεταρρυθμιστικών νομοσχεδίων στον τομέα της παιδείας και γι’ αυτό ενοχλεί, όπως και όλα τα προηγούμενα. Σε όλα είχαμε οξύτατες αντιδράσεις, με έκδηλη συχνά τη λεκτική βία. Γιατί πρέπει να ξέρετε ότι και οι λέξεις είναι καρφιά, όπως λέει ο Μανώλης Αναγνωστάκης. Αίμα βγάζουν. Η βία μάλιστα πολλές φορές –και το ακούσαμε και σήμερα- γίνεται προσωποποιημένη, εκτρέπεται σε μία προσπάθεια απαξίωσης των αντιπάλων και όχι των επιχειρημάτων που διατυπώνουν.
Επιτρέψτε μου να σας πω, από τη βραχύβια εμπειρία μου αυτά τα τριάμισι χρόνια ως μέλος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, ότι δεν είναι αλήθεια. Όλα τα κύρια νομοθετήματα του Υπουργείου Παιδείας έτυχαν εξαντλητικού διαλόγου και αντιπαραθέσεων και μάλιστα υπάρχουν στην Αίθουσα συνάδελφοι άλλων κομμάτων, των οποίων οι παρεμβάσεις και οι τροπολογίες, παρά τις διαφωνίες που είχαν με τα νομοσχέδια της Κυβέρνησης, από αυτόν τον Υπουργό έγιναν δεκτές σε μία προσπάθεια να υπάρχει σύγκλιση, ευρύτερος διάλογος και οι μέγιστες δυνατές συναινέσεις. Το κατέθεσα και χθες και δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν.
Συζητούν ότι δεν μπήκαν όλα τα άρθρα έγκαιρα στη διαβούλευση. Σε ποια άρθρα, όμως, αναφερόμαστε; Στα άρθρα αυτά που έχουν να κάνουν με την αναδιοργάνωση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, που όλοι θεωρούμε ότι είναι ένας χρησιμότατος θεσμός που μας χρειάζεται για να προχωρήσουμε στην επιμόρφωση; Στα άρθρα αυτά που έχουν να κάνουν με προβλήματα στα οποία οι ίδιοι ζητούσαν ικανοποίηση, όπως, παραδείγματος χάρη, τη ρύθμιση των απουσιών των αθλητών μαθητών, το σημαντικό ζήτημα της κατ’ εξαίρεση εισαγωγής παιδιών με προβλήματα υγείας στην ανώτατη εκπαίδευση, που δίνουμε τώρα τη δυνατότητα να μην χρειάζεται κάθε φορά για καθένα ξεχωριστό νόσημα ξεχωριστή ρύθμιση, αλλά να γίνεται με κοινή υπουργική απόφαση; Για τα άρθρα αυτά που είχαν επείγοντα χαρακτήρα, αυτά και άλλα πολλά που απαιτούσαν άμεση θετική λύση πριν από την έναρξη της καινούργιας ακαδημαϊκής χρονιάς;
Όσον αφορά τα άλλα, η πλειοψηφία τους δηλαδή και ειδικά αυτά στα οποία θα ήθελα να αναφερθώ, που αφορούν την ειδική αγωγή και εκπαίδευση έχουν βγει στη διαβούλευση επί μακρόν.
Πρέπει να σας πω εδώ ότι κατατέθηκαν τέσσερις χιλιάδες πεντακόσια σχόλια και μάλιστα εδώ συμμετείχε και η Ομοσπονδία των Γονέων Παιδιών με Αναπηρία και τα λάβαμε πολύ σοβαρώς υπόψη. Έγινε παραγωγική διαβούλευση με γονείς, με επισκέψεις σε σχολεία, με ανοιχτές παρεμβάσεις σε αναπτυξιακά συνέδρια, καθώς και με συναντήσεις με πλήθος φορέων και ομοσπονδιών. Ενδεικτικά αναφέρω συναντήσεις με την ΠΕΣΕΑ, με την ΠΟΣΕΕΠΕΑ, αλλά όπως κατέθεσα και πριν και σε ανοιχτές εκδηλώσεις δημόσιου διαλόγου και με την ΕΣΑΜΕΑ, αξιοποιώντας και τη μακρά διαχρονική συνεργασία η οποία υπήρχε. Επομένως, δεν προσπαθούμε να αιφνιδιάσουμε κανέναν.
Απόψεις, όπως ότι η Κυβέρνηση προσπαθεί να εφαρμόσει μία αντιεκπαιδευτική πολιτική σ’ αυτόν τον πολύπαθο χώρο με περικοπές δαπανών, μείωση δομών, ανακάτωμα των ρόλων στο ΚΕΣΥ, να φορτώσει στις πλάτες των οικογενειών τη διάγνωση, να τους καθυστερεί για να αναγκαστούν να βάλουν το χέρι στην τσέπη ή να καταργηθεί η παράλληλη στήριξη, είναι ένα αναληθές και τρομοκρατικό αφήγημα.
Οφείλω σήμερα να απαντήσω με στοιχεία στην αγωνία των ανθρώπων του χώρου, που τον υπηρετούν με πίστη και κάτω από δύσκολες συνθήκες και οι οποίοι δικαιολογημένα, όταν υπάρχουν αλλαγές, έχουν αγωνία και άγχος.
Βεβαίως, με τον ίδιο τρόπο και πολύ περισσότερο θα πρέπει να απαντήσω στις οικογένειες αυτές που πολλά χρόνια ταλαιπωρούνται σε ένα κλίμα ανασφάλειας και φόβου, αφού είναι δεδομένο ότι όταν υπάρχει κοινωνική κρίση, όπως βίωσε όλη η ελληνική κοινωνία, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια ο τομέας αυτός επηρεάζεται πολύ περισσότερο, διότι έχει μεγαλύτερη ευαλωτότητα.
Κατέρρευσαν οι λίγες δομές του κοινωνικού κράτους που υπήρχαν, διότι στην περίοδο της ευμάρειας αυτοί που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο δεν φρόντισαν να κάνουν τίποτα σ’ αυτήν την κατεύθυνση κι έδωσαν τη δυνατότητα σε μια επέλαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία να πλήξει αυτούς τους δύο κύριους τομείς, την παιδεία και την υγεία, όπως και τις δομές της κοινωνικής προστασίας.
Επομένως, τα προβλήματα του τι κάνουμε στον χώρο της ειδικής εκπαίδευσης δεν είναι αποσυνδεδεμένα από τα γενικότερα προβλήματα της υγείας, της οικογένειας με την αναπηρία, που απαιτούν δομές -για να μην πω προγεννητικά- από τη γέννηση των παιδιών με πολύ περισσότερες δυνατότητες πρώιμης διάγνωσης και, φυσικά, παρέμβασης και, βεβαίως, μακράν από το απαρχαιωμένο μοντέλο που τροφοδοτεί τον διαχωρισμό, την περιθωριοποίηση, το στίγμα, την υποστελέχωση, η οποία ήδη υπήρχε σ’ αυτήν την κατεύθυνση.
Να πω ένα ενδεικτικό παράδειγμα: Δεν υπάρχουν στη χώρα μας ακόμη επίσημες καταγραφές των παιδιών με αναπηρία, ώστε να ξέρουμε και να σχεδιάσουμε πόσα βρίσκονται στις εκπαιδευτικές δομές και τι δομές πραγματικά χρειαζόμαστε.
Προσπαθήσαμε να δώσουμε δείγματα γραφής σ’ αυτήν την κατεύθυνση; Νομίζω αναντίρρητα. Τα έχω καταθέσει και τις προηγούμενες μέρες. Σε περιβάλλον δημοσιονομικής ασφυξίας έγινε μια πολύ μεγάλη προσπάθεια να ιδρυθούν νέες δομές: τριάντα έξι σχολικές μονάδες ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης, πεντακόσια εβδομήντα τμήματα ένταξης στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τριάντα οχτώ λειτουργούντα σχολεία υπό διαφορετικό πλαίσιο, τα οποία αυτήν τη στιγμή είναι τα ειδικά επαγγελματικά γυμνάσια και λύκεια. Όλα, λοιπόν, στελεχώθηκαν έγκαιρα και λειτούργησαν την τρέχουσα σχολική χρονιά.
Eρωτηθήκαμε γιατί δεν καλύψαμε όλα τα αιτήματα για παράλληλες στηρίξεις. Πράγματι, δεν τα καταφέραμε. Πολλαπλασιάσαμε, όμως, αυτήν τη δυνατότητα -σχεδόν τη διπλασιάσαμε- από τα προηγούμενα χρόνια, διότι, όπως είχα τη δυνατότητα να πω, τα αιτήματα αυτά πολλαπλασιάζονται, γιατί έχουμε πολύ μεγάλη αύξηση των παιδιών με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος. Όμως, οι εκπαιδευτικοί -όπως είπα, διπλάσιοι, αλλά μισοί από τα αιτήματα- βρέθηκαν από την αρχή, στην έναρξη της σχολικής χρονιάς, και γι’ αυτό δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία.
Επίσης, έχουν γίνει σ’ αυτό το χρονικό διάστημα περισσότερες προσλήψεις από ποτέ στο ειδικό εκπαιδευτικό και στο ειδικό βοηθητικό προσωπικό. Από έξι χιλιάδες προσλήψεις το 2014-2015 φτάσαμε στις δέκα χιλιάδες προσλήψεις το 2017-2018, ενώ για πρώτη φορά πήγαν ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί σε γενικά σχολεία, σε σχολεία επαγγελματικής εκπαίδευσης και υλοποιήθηκε στα γενικά σχολεία η αποστολή σχολικών νοσηλευτών. Όσα αιτήματα είχαμε καταφέραμε να τα υλοποιήσουμε.
Βεβαίως, προσπαθήσαμε και σε άλλα σχολεία με προβλήματα, όπως είναι τα διαπολιτισμικά σχολεία, τα σχολεία με μαθητές Ρομά, να στείλουμε κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους στα μέτρα των δυνατοτήτων και με τα προβλήματα της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, την οποία καλούμαστε να υλοποιήσουμε.
Επί του νομοσχεδίου τώρα. Θεωρώ ότι είναι τελείως λαθεμένη η προσέγγιση ότι το ΚΕΣΥ στενεύει τον ρόλο των ΚΕΔΔΥ. Διευρύνει αυτόν τον ρόλο, τον εξασφαλίζει και, ταυτόχρονα, με τις δομές, δηλαδή με τα σχολικά δίκτυα και με τις Επιτροπές Διεπιστημονικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης και Υποστήριξης, καταφέρνει να πετύχει τη διασύνδεση με την τάξη. Επιπλέον, σε αριθμό ιδρύουμε εννέα επιπλέον ΚΕΣΥ κυρίως εκεί που υπήρχαν πολύ μεγάλες ανάγκες του μαθητικού πληθυσμού, δηλαδή στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Θέλω να σας πω κάποια πράγματα σε σχέση με κάποια θέματα που μπήκαν στον διάλογο, όπως ότι εδώ καταρρέουν δομές και αν χρειαζόμαστε παιδοψυχίατρους και γιατί έφυγαν οι παιδοψυχίατροι από το ΚΕΣΥ.
Θα μου επιτρέψετε εδώ να καταθέσω την άποψη της Ελληνικής Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας που με λίγα λόγια λέει το εξής: Οι λίγοι υπηρετούντες παιδοψυχίατροι -παιδονευρολόγοι δεν υπήρξαν ποτέ σ’ αυτά τα κέντρα, ένα πράγμα που λέει το ΚΚΕ και το επαναλαμβάνει, ενώ είναι λάθος- είναι θεράποντες ιατροί και, κατά συνέπεια, δεν μπαίνουν σ’ αυτές τις δομές. Η μέχρι τώρα παρουσία παιδοψυχίατρου στα ΚΕΔΔΥ, αυτών των ελάχιστων περιπτώσεων, είχε περιοριστικό χαρακτήρα και, όταν υπήρχε πρόβλημα, τα παιδιά αυτά παραπέμπονταν στις αντίστοιχες δημόσιες δομές.
Επομένως, τέτοιου τύπου λύσεις δεν μπορούν να δώσουν απάντηση. Θεωρεί ότι οι Επιτροπές Διεπιστημονικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης και Υποστήριξης στελεχωμένες με τους ψυχολόγους μπορούν να παίξουν αυτόν τον βασικό ρόλο και εκείνο που τονίζει είναι τη διασύνδεση των Υπηρεσιών ψυχικής υγείας με τις Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας.
Το καταθέτω, για να τελειώνει αυτό το αφήγημα.
Επίσης, υπάρχει και το αφήγημα ότι αποκλείονται οι γονείς από την άμεση πρόσβαση στα ΚΕΣΥ. Είναι το άρθρο 11.3.δ΄. Δεν υπάρχει. Θέλω να ξέρουν οι γονείς ότι έχουν τη δυνατότητα άμεσα να απευθύνονται, όπως και πριν, σ’ αυτές τις δομές.
Επίσης, ο συνάδελφος του ΚΚΕ μίλησε για ένα σοβαρό πρόβλημα στο Σχολείο του Αγίου Αθανασίου στη Θεσσαλονίκη. Θέλω να πω εδώ ότι είχα τη δυνατότητα να πάω εκεί, να επισκεφθώ αυτό το Σχολείο. Είναι σε ένα καινούργιο κτήριο. Εκεί, μέσα σε αυτές τις δομές, θα ιδρυθεί ειδικό νηπιαγωγείο. Είναι καλά στελεχωμένο.
Βεβαίως, τα προβλήματα των οικογενειών είναι πολλαπλά και για αυτό προσπαθήσαμε σε αυτή την Κυβέρνηση με προηγούμενα νομοσχέδια να πριμοδοτήσουμε τους γονείς αυτών των παιδιών, ώστε να προσλαμβάνονται σε κοινωνικές δομές, αλλά να τους δίνουμε και τη δυνατότητα για περισσότερη άδεια, ώστε να μπορούν να φροντίσουν τα παιδιά τους.
Προφανώς, δεν θέλω να περιγράψω μια ιδανική κατάσταση και αυτό το ξέρει πολύ καλύτερα όλος ο κόσμος που βρίσκεται σε αυτόν τον πολύπαθο χώρο. Πολλά είναι τα ανοιχτά ζητήματα, ελλείψεις κτηρίων, τεχνολογικού εξοπλισμού, θέματα με τα προγράμματα σπουδών, θέματα με την πρώιμη παρέμβαση, θέματα με την αποκατάσταση, τα οποία απαιτούν μια ολιστική προσέγγιση από όλα τα συναρμόδια Υπουργεία σε συνεργασία με το αναπηρικό κίνημα, τους φορείς, τους γονείς και τις οικογένειες.
Και θέλω να καλέσω όλους εδώ, σε αυτά τα κρίσιμα στοιχήματα, να βρεθεί το ευρύτερο δυνατό συναινετικό κλίμα, όχι αντιπαραθέσεις και σε αυτά τα στοιχήματα να προσπαθήσουμε όλοι να δώσουμε στο μέτρο του δυνατού τις απαντήσεις μας, να πάμε δηλαδή πέρα από την ποσοτική αποτίμηση, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και είναι θετική, σε μια ποιοτική αποτίμηση της μεταρρύθμισης που προχωρούμε. Και σε αυτό θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια.
Ευχαριστώ.
07-06-18 Αρχική τοποθέτηση του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστα Γαβρόγλου στην Ολομέλεια της Βουλής – Διευκρινήσεις σε 4 σημεία του σ/ν για τις Δομές Εκπαίδευσης (βίντεο)
Κατά την αρχική τοποθέτησή του στη συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής όπου συζητείται το σχέδιο νόμου «Αναδιοργάνωση των δομών υποστήριξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις» ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστας Γαβρόγλου ανέφερε:
«Για τέσσερα σημεία θα κάνω κάποιες διευκρινίσεις. Πρώτον για το θέμα της θητείας: Για το θέμα της θητείας, όπως ξέρετε, είμαστε υπέρ του να δίνεται ευκαιρία σε νέους υποψηφίους να διεκδικούν θέσεις, όπως επίσης και για άτομα που αποκτούν εμπειρία σε μία θέση να μπορούν να τη μεταφέρουν σε άλλη. Παρόλα αυτά, όμως, για λόγους ομαλής μετάβασης και μη αιφνιδιασμού, όπως ακριβώς κάναμε και με την επιλογή των Διευθυντών των σχολείων πέρυσι, θα θεωρηθεί ως μία θητεία το σύνολο των θητειών που έχουν μέχρι τώρα. Θα παραμείνουμε στις δυο θητείες αλλά μία θα είναι η θητεία που θα έχουν ολοκληρώσει, όλες οι θητείες που έχουν ολοκληρώσει μέχρι τώρα, άρα, δίνεται η δυνατότητα σε όλα τα άτομα, σε όλα τα στελέχη να θέσουν υποψηφιότητα και να κριθούν.
Την μαγνητοφώνηση της συνέντευξης, την είχαμε αποσύρει διότι δεν γίνεται πουθενά αλλού στο Δημόσιο. Την επαναφέρουμε για να μην θεωρηθεί ότι πάμε να κρύψουμε οτιδήποτε. Ο λόγος που την είχαμε αποσύρει, πέρα από το ότι σε όλες τις διαδικασίες του Δημοσίου δεν υπάρχει, είναι ότι υπάρχει μια τεχνική δυσκολία στις περιφερειακές υπηρεσίες στην απομαγνητοφώνηση. Για να μην υπάρχει κανένα ίχνος υποψίας, εμείς, ως ο μόνος χώρος στο Δημόσιο την επαναφέρουμε και θα κάνουμε το παν για να διευκολύνουμε τις υπηρεσίες.
Το τρίτο θέμα έχει σχέση με τις ΔΥΕΠ. Με τη διδασκαλία, με την επιλογή αναπληρωτών για τα σχολεία με τα προσφυγόπουλα. Εδώ υπήρξε ένας πλούσιος προβληματισμός αλλά και ένας προβληματισμός που χαρακτηρίστηκε από μία έλλειψη εμπιστοσύνης με την Πολιτεία ότι αυτό θα προϊδεάσει τρόπους και κριτήρια μόνιμων διορισμών. Επειδή δεν θέλουμε να υπάρχει καμία τέτοια σκιά, κι επειδή θα αρχίσει η συζήτηση για τα θέματα των μόνιμων διορισμών, των κριτηρίων και των διαδικασιών για το σύστημα των μόνιμων διορισμών αποσύρουμε αυτήν την διάταξη.
Τέλος για την παιδαγωγική επάρκεια, αυτή είναι η παιδαγωγική επάρκεια που δίνεται από τα Πανεπιστήμια. Αυτό που έχουμε καταθέσει θέλω να είναι σαφές ότι έχει την εξής διαδικασία: Το κάθε Πανεπιστημιακό Τμήμα που θέλει να δώσει παιδαγωγική επάρκεια καταρτίζει το πρόγραμμα των μαθημάτων που όταν τα παιδιά τα παρακολουθήσουν, παίρνουν το πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας. Το πρόγραμμα αυτό εγκρίνεται από τη Γενική Συνέλευση του Τμήματος, πάει στη Σύγκλητο, το εγκρίνει η Σύγκλητος -το Υπουργείο και το ΙΕΠ δεν εμπλέκεται σ’ αυτή τη διαδικασία- και με απόφαση της Συγκλήτου δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως κι αυτό το συγκεκριμένο Τμήμα έχει τη δυνατότητα της παροχής της Παιδαγωγικής Επάρκειας».
