Βλέπεις στα μάτια της τον πόνο
δάκρυ γεννάει η προσφυγιά,
και είναι μόνη της στον δρόμο
με το μωρό στην αγκαλιά.
Ένα ποτάμι άνθρωποι
του πολέμου η τιμωρία
μα όλοι εμείς στεκόμαστε
δίπλα τους σαν ευλογία.
Τα λουλούδια ανθίζουν τώρα
ήρθε η άνοιξη ξανά
και διάσπαρτοι στη χώρα
περιμένουν τη χαρά.
Το χαμόγελό τους λάμπει
σαν αστέρι φωτεινό
κι απ’ τα βάθη της ψυχής τους
λένε μόνο «ευχαριστώ».